به راستی فراتر از موج آفرینی های رسانه ای در فضای مجازی جهت برجسته سازی اعتراض «گروهی سبز به دست»، آیا در عالم واقع نیز پدیده ای که از آن بتوان تحت عنوان «جنبشی اجتماعی» یاد کرد، وجود خارجی یافته است؟

طراحان این جریان البته تلاش بسیاری کرده اند تا برقامت نحیف این حرکت کور ردای یک جنبش فراگیر اجتماعی بپوشانند؛ اما عرصه عمل البته در طول زمان نشان داد که این رخت عاریتی برتن چنین «ریز جثه ای» زار می زند.
جنبش های اجتماعی چه در نوع مدرن آن و با توجه به تئوری های جدید علوم اجتماعی و چه با مقیاس پیشینی و با درنظر گرفتن نمونه های عینی آن در طول تاریخ، مؤلفه ها و شاخصه های منحصر به فردی دارند که هر «تکانه» جزیی اجتماعی را از داشتن ادعای «جنبش» باز می دارد.

تئوری بافی های حامیان این جریان که البته در «توهمی عامدانه» در راستای هویت سازی برای این حرکت ریشه دارد، نه تنها نتوانست از این کاه شناور در هوا، کوهی بسازد، بلکه حتی موفق نشد روند فعلی را که کاملا به ضرر آنهاست، اندکی معکوس نماید.

به منظور بازشناسی چنین پدیده ای که طراحان آن جنبشی اجتماعی قلمدادش می کنند، البته نقطه عزیمت های فراوانی را می توان مورد توجه قرار داد، اما به نظر می رسد دراین مجال بازکاوی کاستی ها و ناراستی های این حرکت از منظر گزاره های پذیرفته شده علوم اجتماعی- که سردمداران این جریان نیز سنگ این علوم را بسیار برسینه می زنند- انتخابی شایسته باشد.

۱- رفتارشناسی جریان موسوم به سبز در این بررسی حقایق بسیاری را از پستوی اهداف و اغراض این جریان برای ما برملا خواهد ساخت. روانشناسان سیاسی معتقدند که کنش های سیاسی- اجتماعی افراد و گروه ها، ارتباط مستقیمی با ابعاد نهفته ماهیتی کنشگران دارد، به طوری که این رفتارها را می توان نمود و بروزی روشن از چیستی پشت پرده آنها قلمداد کرد.

پدیده ای که طراحان آن در تلاشند به شکل جنبشی اجتماعی فراگیر تصویرش کنند البته به عنوان ابتدایی ترین شاخصه ها باید دارای ماهیتی مردمی آن هم در عرصه قابل اعتنایی از اجتماع باشد. به واقع، مثلث «حامیان مردمی، رهبری و ایدئولوژی» به عنوان مؤلفه های اصلی یک جنبش، از معروف ترین تئوری های پذیرفته شده علوم اجتماعی است و بااین بیان «حمایت مردمی» جزء ابتدایی ترین قرائن راستی آزمایی مدعیان وجود یک چنین جنبشی است.

رفتارشناسی این عده اما ماجرایی دیگر را روایت می کند. تکاپوهای بی ثمر سران این جریان در شکل دهی به حضوری پررنگ در روزهای قدس و سیزدهم آبان به عنوان دو نمونه آماری برای این تحقیق، مناسب می نماید.
شاید اولین نکاتی که در تحلیل ماهیت رفتاری گروه موسوم به سبز، دراین دو روز به ذهن متبادر شود کم شماری حامیان آنها و در نتیجه ناکامی سران این جریان در فراخوان طرفداران خود باشد که البته همین نکته نیز نتایج قابل توجهی را در راستای وهم آلود بودن ادعای وجود جنبشی فراگیر برای ما به ارمغان خواهد آورد.
تحلیل چگونگی حضور این گروه در روزهای یاد شده اما درسطحی عمیق تر، نکات تامل برانگیز دیگری را به نمایش می گذارد. عرصه حضور چشمگیر آحاد ملت در آخرین جمعه ماه مبارک رمضان البته معیار بسیار خوبی برای سنجش عیار مردمی بودن این جماعت محدود آشوب گر است. دراین میان اما آنچه در سطح خیابان های تهران مشاهده شد و درتصاویر پخش شده و از مجموعه های خبری سیما نیز منعکس گردید، سبز به دستان- صرف نظر از اندک شماری آنها- کاملا در تقابل با مسیر راهپیمایی مردمی درحال حرکت بودند و به ظاهر مقصدی را غیراز حرکت به سوی دانشگاه تهران مدنظر داشتند.

حرکت دسته جمعی در میان جمعیت اما درخلاف جهت مسیر مردم البته شاید در ابتدایی ترین برداشت، نوعی تلاش در جهت اخلال و بی نظمی را به ذهن متبادر کند اما به باور روانشناسان سیاسی این رویداد به روشنی حاکی از وجود رگه های قابل توجهی از «مردم ستیزی» در ابعاد نهفته ماهیتی این جریان است.
حرکت جمعی در میان مردم آن هم خلاف جهت البته زمانی که با فریادهای سبز به دستان و تلاش آنها برای غلبه بر صدای ملت اما با سردادن شعارهایی متضاد، همراه شود می تواند در فهم این شاخصه از ماهیت نهان اخلال گران کمک شایانی باشد.

مردم ستیزی نهفته در پستوی ذاتی این جریان اما در گام بعدی به نوعی «مردم گریزی» بدل گردید. در آستانه سیزدهم آبان ماه درحالی که پایتخت نشینان مصمم به حضور برسر وعده هرساله خود، در مقابل لانه جاسوسی بودند؛ سران این حرکت با تلاشی مثال زدنی سعی در فراخوان حامیان خود در نقطه ای دیگر از شهر نموده و از این طریق جدایی خود را از صف ملت به اثبات رساندند.

با این وصف باید پذیرفت حضور هرچند کم شمار این جماعت محدود در میدان هفت تیر تهران و تلاش تامل برانگیز آنها در شکاف افکنی میان خود و مردم، تاکید مضاعفی بر رویه غیرمردم مدار و در نتیجه غیراجتماعی بودن این حرکت بود.
۲- طبق بیان پیشین، موضوع دیگری که جنبش انگاری این جماعت را به چالش می کشد؛ مسئله «رهبری» است. کاستی این شاخصه در چنین پدیده ناهمگونی البته نیازی به اثبات ندارد و بسیاری از حامیان این جریان نیز بارها به این امر معترف بوده اند که در این میان می توان به گفته های محسن آرمین سخنگوی سازمان مجاهدین اشاره داشت.

آرمین با بیان اینکه سازمان واحدی برای مدیریت جنبش سبز وجود ندارد به ایلنا گفت: این وضعیت آسیب پذیری هایی خواهد داشت که در آن میان می توان به احتمال بروز تفرق و پراکندگی در سطح شعارها، اهداف و راهکارها اشاره کرد.
محمدجواد حق شناس عضو مرکزیت حزب اعتماد ملی هم در همین رابطه اذعان کرد: موسوی نماد جریان هوادار خود است اما این جریان درحال حاضر رهبر و لیدر مشخصی ندارد و بخشی از آن را فاقد رهبری منسجم، کنترل شده و منضبط می دانم.

کژفهمی طراحان این جریان از چیستی ماهیت جنبش های اجتماعی و تأکید بیش از حد بر تکثر و چندصدایی بودن این شبکه به اصطلاح اجتماعی، باعث گردیده تا آنها از مؤلفه مهمی همچون رهبری غافل بمانند.
این جماعت متوهم بر این باورند که طیف گسترده و پراکنده جنبش، ضامن بقاء آنها و موجب بازدارندگی از برخوردهای حذفی است. تأکید بر چند صدایی هرچند آن چنان بیراه نیز نباشد، نباید ضرورت وجود یک صدای واحد در رأس هرم جنبش را به حاشیه براند و این همان کژفهمی یادشده از شاخصه های اصلی جنبش هاست.
این البته بخشی از ماجراست؛ ضعف رهبری «اندک جماعت سبز به دست» اما ناشی از لقمه بزرگتر از دهانی است که مدعیان هدایت این جریان، قصد بلعیدن آن را دارند. در میان دانه درشت های این حرکت به واقع گزینه ای را نمی توان یافت که در ابعاد رهبری یک جنبش اجتماعی بوده و حتی یارای چنین ادعایی باشد.
شاهد این بیان البته طرح مثلث خاتمی، موسوی و کروبی به عنوان شورای رهبری این جریان، برای جبران ضعف هر یک از این افراد است که البته از این طریق نیز طرفی برنبستند.

با این حال هرچند اثبات کاستی عنصر رهبریت در این خرده تحرک نو پدید، تلاش زیادی را نمی طلبد اما تبیین ابعاد این نقیصه از نظرگاه جامعه شناسان سیاسی امری قابل بررسی است؛ مقوله «رهبری» در میان مباحث جنبش های اجتماعی، فراتر از صرف فرمان راندن فردی خاص است. در این رابطه جامعه شناسان سیاسی جنبش ها را دارای گونه های مختلفی از رهبری می دانند که البته وجود همگی آنها لازم و ضروری است.
«رهبران ایدئولوگ» یکی از این انواع است. رهبر ایدئولوگ دستگاه فکری یک جنبش را معرفی کرده و اندیشه آن را مشخص می کند. او در این راستا دو وظیفه مهم را برعهده دارد؛ یکی نشان دادن نارسایی های وضع موجود و دوم تبیین و چیستی وضع مطلوب جامعه.
باید توجه داشت که رهبری یک مجموعه، نتیجه حاصل از دو فرآیند اعمال رهبری از سوی سران و پذیرش این موضوع از سوی حامیان است. به این ترتیب تنها با بیان ایدئولوژی و اندیشه و بدون تبعیت از طرف مقابل هیچ گونه ای از رهبری متصور نخواهد بود.
این ناهنجاری البته از اجزاء غیرقابل انکار جماعت موسوم به سبز است به طوری که سران این جریان- هرچند به ظاهر- دم از امام، انقلاب و قانون اساسی می زنند و اهداف خود را در چهارچوب های پیش گفته تعریف می نمایند، حامیان آنها اما شعارهایی مبنی بر حمایت از نظام پهلوی و در راستای اهداف ته مانده سلطنت طلبان آن سوی مرزی سر می دهند. این ناهمگونی را همچنین در نحوه بروز علنی این جریان نیز می توان مشاهده کرد؛ هنگامی که سردمداران این حرکت- البته به منظور ابراز وفاداری خود به تئوری های شارپ- ادعای پایبندی به اصول مبارزات مسالمت آمیز و خشونت پرهیز را دارند؛ خرده تحرکات آنها در کف خیابان و از همان نخستین روزهای پیدایش، صحنه دیگری را رقم می زدند و آثار زیانباری را از خود برجای گذاشتند. این موارد نمونه هایی روشن برای اثبات فقدان رهبری ایدئولوگ در این جریان سراسر ناهمگون بود.

«رهبران بسیج گر» البته دومین گونه از این گروه است، آنها وظیفه دارند حامیان را به مسیر جنبش کشانده، افراد ناراضی از وضع موجود را ساماندهی کنند و طرفداران خود را برای حضور در عرصه هایی که محتاج قدرت نمایی است، تحریک و ترغیب نمایند.
هرچند قابل انکار نیست که جمع قابل توجهی از افراد در این جریان، از هیچ تلاشی برای بسیج بدنه اجتماعی- که البته وجود آن محل تردید است- فروگذار نکرده اند، اما ناکامی آنها در بسیج حامیان به طوری که در روز ۱۳آبان به زحمت شمار آنها از هزار نفر فراتر می رفت، خود گواه روشنی بر کاستی این نوع از رهبری در رأس جریان فتنه است.
۳- در رابطه با «ایدئولوژی» که سومین مؤلفه اصلی یک جنبش اجتماعی است، بدان جهت که عده ای را در اتهام زنی در جهت سیاسی انگاری این یادداشت یاری نرسانیم، بحثی نخواهد شد. اما تأملی در روش شناسی این جریان به منظور ابراز وجود و ظهور اجتماعی، به نظر ضروری می نماید.

به باور جامعه شناسان سیاسی یک جنبش برای اینکه بتواند یکی از اصلی ترین خصوصیات خود یعنی «مسالمت آمیز» بودن را حفظ کند باید در کنار بهره گیری از ابزارهای بسیج اجتماعی، روش های «کنترل اجتماعی» را نیز مدنظر قرار دهد.
این مهم البته زمانی به دست خواهد آمد که رهبری جنبش بتواند هم اندیشه آن را تبیین کند و هم اجزائش را هدایت و کنترل نماید. با این وصف و باتوجه به فقدان رهبری، به نظر می رسد، خشونت آمیز بودن رویه این حرکت چندان تعجب برانگیز هم نبوده و البته از سوی دیگر همین امر تأکید مضاعفی بر ادعای بی اساس جنبش انگاران خواهد بود.
در نهایت باید تصریح داشت که به باور نگارنده، این مشت از خروار، به روشنی گویای این واقعیت است که نه تنها چنین خرده تحرک رو به افولی، هیچ گونه شباهتی به جنبش های اجتماعی ندارد، بلکه حلوا، حلوا گفتن حامیان آن هم جز تلخ کامی حاصل دیگری را برای آنها به ارمغان نیاورده است.

دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم دربیانیه ای با اعلام حمایت از جنبش سبز علوی و دعوت همه دانشجویان استان به شرکت در راهپیمایی روز شنبه اعلام کردند: رنگ سبز که متاسفانه بازیچه دست ارازل و اوباش شده، نماد تفکر شیعه و امید به فرج حضرت ولی عصر(عج) است.

در این بیانیه امده است: رنگ سبز درفرهنگ شیعی خصوصا در کشور عزیزمان ایران یاد آور فرزندان حضرت زهراست که در حوادث پس انتخابات دشمن از این تفکر مقدس سوء استفاده و عده ای را ازراه راست گمراه کرد.

در این بیانیه تصریح شده است: تبلیغات رسانه ای دشمن به حدی بود که عده ای غافل و نادان نیز در داخل کشور پیاده نظام آنها شدند و پشت پرده های خیانت و توطئه سبز رنگشان ضربات سختی را به کشور وارد نمودند.

در ادامه این بیانیه با اشاره آگاهی مردم ایران در برخورد با فتنه تصریح شده است: دشمنان غافل از این نکته بودند که پیوند مردم ایران و ولایت ، پیوندی ناگسستنی و مستحکم است و با هیچ زلزله ای نمی لرزد. و دیدیم که آگاهی و بصیرت مردم ایران همه دشمنان داخلی و خارجی را نا امید و دست منافقین را در کشور رو کرد.

در بخش دیگری از این بیانیه با دعوت مسئولین نظام به همدلی و خدمت به مردم و تذکر جدی به عوال آشوب در کشور آمده است: توصیه ما به فریب خوردگان و شکست خوردگان در انتخابات بازگشت به چار چوب نظام و انقلاب و قانون است که اگر اینطور نشود دست قدرتمند ملت ایران هر کس را که قصد ضربه زدن به نظام ، انقلاب و ولایت را دارد به زباله دان تاریخ می سپارد.

در بخش پایانی این بیانیه با اشاره به فرا رسیدن عید ولایت آمده است: ما دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی قم ضمن اعلام حمایت از جنبش سبز علوی و شرکت در راهپیمایی روز شنبه و دعوت مردم ولایت مدار به حضور در این برنامه اعلام می کنیم که با تاسی به مولی متقیان علی (ع) تا آخرین نفس پای آرمان های امام و شهدا ایستاده و گوش به فرمان مقام معظم رهبری آماده جان فشانی در راه اسلام و انقلاب و آرمان های علوی هستیم.

در بخشی از این مقاله آمده است:

در انتخابات نهم آقای کروبی در هنگام شمارش آراء با داد و هوار فریاد برآورد که بنده لحظه ای خوابیدم و سرنوشت انتخابات را عوض کردند! و بحث خواب ایشان و تغییر آرا تا انتخابات دهم بر سر زبانها بود، اگر چه در بین مردم به یک شوخی و جوک تبدیل شده بود ولی به هر حال وجود داشت تا آنجا که در شب انتخابات دهم آقای کروبی گفت فردا شب هیچ کس نمی خوابد!

دروغ را آن قدر تکرار کردند که خودشان و عده ای از مردم هم دچار توهم شدند. اگر به این جرم بزرگ رسیدگی می شد و این اتهام ناحق به طور کامل برملا شده بود و کسی یا کسانی که گفته بودند سرنوشت انتخابات نهم را با دستکاری عوض کردند در برابر قانون و مردم مجبور به پاسخ می شدند قطعا در انتخابات دهم ، انقلاب و مسئولین به این شدت مظلوم واقع نمی شدند.

مدیرمسئول روزنامه کیهان در بخشی از این یادداشت می نویسد: امیدواریم علی رغم گناه بزرگی که مرتکب شده اید توفیق توبه پیدا کنید که «دارالشفای توبه نبسته است، در هنوز» و صد البته مجرمان را بعد از توبه هم مجازات می کنند، چرا که مجازات آنان، هم «حق الله» است و هم «حق الناس»…

او می افزاید: جناب کروبی، باور بفرمائید جنابعالی و آقایان موسوی و خاتمی در آزمون الهی که برای سنجش ضریب اعتقاد و ایمان برخی از مدعیان به اسلام ناب محمدی(ص) و خط امام(ره) و میزان میهن دوستی و مردم گرایی آنان برپا شده بود، رفوزه شده و سقوط کرده اید. باور بفرمائید که شما آقایان تمام شده اید!

مدیر مسوول کیهان می افزاید: باید از آقای کروبی پرسید، آیا می توانید همراهی و همصدایی خود با آمریکا و اسرائیل و منافقین و بهایی ها و مرفهین بی درد و سلطنت طلب ها و… را انکار کنید؟ بدیهی است که با وجود اینهمه اسناد که کیهان فقط به اندکی از آنها اشاره کرده است نمی توانید انکار کنید. و از سوی دیگر مقابله کیهان با طیف مورد اشاره با استناد به نسخه های آن که موجود است قابل انکار نیست.بنابراین، ادعای شما درباره تفاوت اسلام شما و اسلام کیهان و متفاوت بودن برداشت شما از امام(ره) با برداشت کیهان از آن بزرگوار، کاملاً صحت دارد. با این توضیح که جنابعالی در صف دشمنان امام(ره) و در اردوگاه اسلام آمریکایی هستید و همه تلاش کیهان آن است که از حلقه اسلام ناب محمدی(ص) بیرون نرود. آیا غیر از این است؟!

شریعتمداری در ادامه می نویسد: آیا اسلام ناب و حضرت امام (ره) که پرچمدار آن بوده اند، با جرثومه های فسادی که حضرتعالی در کنف حمایت آنها هستید، سر آشتی داشتند؟ و آیا روز قدس به نفع اسرائیل و روز ۱۳ آبان به نفع آمریکا شعار می دادند؟

او همچنین از قول حافظ دوبیت را در پاسخ کروبی به شرح زیر آورده است:

صوفی پیاله پیما، زاهد قرابه بر دوش

ای کوته آستینان، تا کی دراز دستی؟

در خلوت مغانم، دوش آن صنم چه خوش گفت

با کافران چه کارت، گر بت نمی پرستی؟!

وسپس مصرع زیر را ازقلم نویسنده به آن افزوده است:

راستی آقای کروبی «با کافران چه کارت»؟!

به گزارش رجانیوز، نام رهنورد و سروش در کنار اوباما، دیک چنی، جورج سوروس، فوکویاما، فرید زکریا، دیوید پترائوس و دیگر کسانی که در جلب نظرات دولت امریکا مهم و تأثیرگذار بوده اند، قرار گرفته است.

زهرا رهنورد به علت رهبری آنچه که جنبش سبز در ایران خوانده شده و ایجاد چالش برای احمدی نژاد رئیس‌جمهوری اسلامی ایران مورد استقبال قرار گرفته است. دعوت از شیرین عبادی برای حضور در دانشگاه الزهرا(س) در دوره ریاست رهنورد بر این دانشگاه نیز مورد توجه فارین پالیسی قرار گرفته است. مغز متفکر پشت پرده آنچه که جنبش سبز خوانده شده و همکاری با رهبر این جریان، علت اصلی انتخاب وی به عنوان یکی از ۱۰۰ متفکر برتر جهان در سال ۲۰۰۹ بیان شده است.

این مجله یکی دیگر از دلایل انتخاب رهنورد را فعالیت های گسترده وی در انتخابات و پشتیبانی از موسوی و حمایت و سازماندهی راهپیمایی‌ها، فیس بوک، تویترو پیام هایی می داند که مورد توجه این مجله قرار گرفته است. حضور رهنورد به همراه موسوی در تبلیغات ریاست جمهوری و در کنار وی قرار گرفتن، از دیگر موارد مورد توجه این نشریه امریکایی است.

موسوی در جریان برنامه‌های تلویزیونی خود در انتخابات اخیر از همسرش به‌عنوان روشنفکرترین زن ایرانی نام برد. با این حال، رهنورد، یک روز پس از انتخابات و روشن شدن شکست همسرش، در اولین گفت‌وگوی خود به‌صورت تلفنی با شبکه تلویزیونی بی‌بی‌سی فارسی مصاحبه و در بیان دلایل ادعای تقلب در انتخابات به مواردی مانند اینکه موسوی فرزند آذربایجان و داماد لرستان است و آذری‌ها و لرها فرزند و داماد خود را نمی‌گذارند و به فرد دیگری رأی دهند، اشاره کرد.

از سوی عبدالکریم سروش نیز یکی دیگر از ۱۰۰ متفکر برجسته سال ۲۰۰۹ منتخب مجله امریکایی فارین پالیسی است که دنباله روی او از تفکرات کارل پوپر و دفاع از نظریه قبض و بسط شریعت از نقاط برجسته وی دانسته شده است. این مجله دلیل اصلی انتخاب وی را به عنوان ۱۰۰ متفکر برتر سال ۲۰۰۹، مخالفت نظری و فکری علیه نظام جمهوری اسلامی بر شمرده است.

مجله فارین پالسی برای اولین بار در سال ۱۹۷۰ توسط ساموئل هانتینگتون منتشر شد. این مجله جایزه بهترن مجله ملی امریکا را در سال‌های ۲۰۰۳، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۹ کسب کرده است. هم‌اکنون این مجله توسط کمپانی واشنگتن‌پست منتشر می شود.

در ۲۹ سپتامبر سال ۲۰۰۸ کمپانی واشنگتن پست اعلام کرد که این مجله را از مرکز Carnegie Endowment for International Peace که یکی از مراکز عمده استراتژیک در زمینه امور خارجه آمریکا می‌باشد، خریداری کرده است.

جهان نوشت؛ نویسنده مقاله “ایده‌ای کوچک برای تاثیر در ایران ” در روزنامه “وال استریت ژورنال ” معتقد است راه تاثیر گذاری بر ایران برای موثر واقع شدن تغییرات مورد علاقه آمریکا ، از کنگره آمریکا می گذرد و آن این است که دولت آمریکا باید با کمی سرمایه گذاری در بخش ارتباطات و شبکه های اینترنتی مثل تویتر، فیس بوک و امثالهم ارتباط مخالفان ایران با یکدیگر در داخل ایران و با خارج ایران را تسهیل کند.

نویسنده دلیل خود برای اثبات قدرت این شبکه های اینترنتی در تاثیر گذاری در ایران را کنترل و هدایت ناآرامی های بعد از انتخابات ایران از طریق ” تویتر ” ، ” فیس بوک ” و ” مای اسپیس ” خوانده و خواستار توجه بیشتر کنگره آمریکا به این موضوع شده است.

وی ضمن اینکه خواستار توجه بیشتر آمریکا به این موضوع شد خواستار سرمایه گذاری بیشتر آمریکا در این خصوص شد به طوری که دولت ایران نتواند از طریق کاهش سرعت اینترنت و یا قطع آن در روند کنترل و هدایت آشوب ها از طریق این شبکه ها تاثیرگذار باشد.

به نوشته این روزنامه از چندماه قبل و پس از انتخابات ایران سوالی که ذهن تصمیم گیران آمریکا را مشغول کرده بود این بوده است که آمریکا باید چگونه بتواند جریانات اصلاح طلب در ایران را کنترل و هدایت کند بدون اینکه با مشت آهنین وارد صحنه شود و یا اینکه این شائبه بوجود آید که اصلاح طلبان ” دلقک ” و بازی گردان بیگانگان در داخل ایران هستند.

به اقرار نویسنده در آن زمان برخی از سناتورهای دموکرات و جمهوریخواه در حال بررسی اوضاع بودند و طرح های مختلفی مطرح شد از جمله اعمال تحریم علیه دولت ایران ، اما کارساز نبود زیرا هم از قبل تحریم هایی علیه ایران اعمال شده بود و هم در آن زمان اعمال تحریم های جدید علیه ایران در دست بررسی بود.
نویسنده نتیجه و حاصل کار سناتورهای آمریکایی را لایحه “قربانیان سانسور ایران ” معروف به VOICEخواند که بر اساس آن دولت آمریکا می تواند سرورهای پروکسی و سایت هایی را فراهم کند که دولت ایران نتواند به آنها دسترسی داشته باشد و تکنولوژی را فراهم کند تا از طریق آن مخالفان ایرانی بتوانند با هم ارتباط برقرار کنند بدون آنکه شناسایی شوند.

بنا به این گزارش لایحه VOICE از دو جهت زیبا و مفید است اول اینکه با این کار آمریکا از جریان اصلاح طلب در ایران به طور غیر مستقیم حمایت کرده و خط دهی کرده بدون اینکه این مشخص شود این جریان با خارجی ها در ارتباط است و ثانیا با این عمل اتهام تلاش آمریکا برای تغییر رژیم ایران در راستای شعار تغییر اوباما از بین می رود.

این روزنامه در ادامه می نویسد قدم بعدی برای اجرای برنامه های لایحه مذکور تامین منابع مالی آن است که مذاکرات آن در پشت درهای بسته در جریان است بطوریکه کنگره و سنا امیدوارند تا پایان سال بتوانند این بودجه را در اختیار وزارتخارجه آمریکا قرار دهند.

گفتنی است رضا پهلوی فرزند شاه معدوم هم چندی پیش خواستار سرمایه گذاری آمریکا در بخش ارتباطات جهت تسهیل ارتباط مخالفان نظام جمهوری اسلامی ایران در داخل و خارج ایران شده بود.

کیهان نوشت: صادق زیبا کلام که با برخی سران مشارکت نظیر رمضان زاده، حجاریان، تاج زاده، سمتی و… دوستی دیرینه دارد، ضمن تاکید بر تحلیل فوق، در روزنامه اعتماد نوشت: مشارکت را از منظر حزب بما هو حزب، نمی توان تشکیلات موفقی دانست.

وی با اشاره به نظرخواهی ۱۰ سال پیش حجاریان از وی درباره حزب و توصیه هایی که به او درباره تشکیلات کرده نوشت: همان چند دقیقه ای که با حجاریان در دفترم صحبت کردم ۲۰ بار به ساعتش نگاه کرد. همه شان اینگونه بودند… مشارکت در تجزیه و تحلیل نهایی، شد جریانی مثل سایر احزاب، مثل سازمان مجاهدین انقلاب، نهضت آزادی، کارگزاران سازندگی… مشارکت هم شد تشکیلاتی همچون سایر تشکیلات که رهبران آن هرگز از تهران فراتر نمی روند، آن هم خیابان های شمال شهر تهران. تشکیلاتی که اگر کادرها و رهبران اصلی آن را در یک مینی بوس جا می دادیم نصف مینی بوس خالی می ماند.

زیبا کلام که این تحلیل را در یازدهمین سال تاسیس مشارکت نوشته، اضافه می کند: خیلی نیازی به رمل و اسطرلاب نیست که آخر و عاقبت چنین حزبی چگونه از آب درمی آمد. آنان که فکر می کردند طی ۱۱ سال هر کاری که می توانستند کرده اند آخرالامر متهم شدند به این که هیچ کاری نکرده اند. من برای سخنرانی به استان های مختلف می رفتم. در هیچ شهری ردی و اثری از مشارکت نبود.

همزمان، رضا خاتمی دبیرکل سابق مشارکت، معرفی نامزد مستقل (معین) در انتخابات سال ۸۴ را اشتباه توصیف کرد. وی در گفت وگو با روزنامه اعتماد گفت: ای کاش در آن انتخابات کاندیدا معرفی نمی کردیم و کاندیدا نداشتیم.
انتشار اظهاراتی از قبیل اظهارات رضا خاتمی و صادق زیباکلام از آن جهت قابل تأمل است که اعضا و رسانه های وابسته به حزب مشارکت در انتخابات اخیر تلاش کردند رأی میرحسین موسوی را به پایگاه اجتماعی خود نسبت دهند حال آن که قاطبه آن ۱۳ میلیون رأی با تصور پایبندی موسوی به سوابق خط امامی به وی رأی داده بودند. سران مشارکت در انتخابات سال ۸۴ هم در پی رد صلاحیت معین مدعی شده بودند نظام از پایگاه رأی و قطعیت پیروزی دکتر معین می ترسد. آنها حتی برای فشار به کروبی ادعا کرده بودند معین براساس نظرسنجی ها ۱۹ میلیون رأی می آورد و برنده انتخابات است در حالی که وی ۵/۴ میلیون رأی بیشتر نیاورد.

با درک همین واقعیت های سیاسی بود که حزب مشارکت در انتخابات ریاست جمهوری امسال، به جای به میدان آوردن نامزدی حزبی و صریح (نظیر معین) به سراغ یک چهره خاکستری که ۲۰ سال را در سکوت گذرانده بود رفت و به موازات آن از ۳ ماه قبل از آغاز انتخابات، پروژه القای تقلب در انتخابات را کلید زد تا در جا زدن ۱۱ ساله در جذب مخاطب و هوادار را با عوام فریبی و تحریک عواطف به انجام رساند اما این یارگیری بادکنکی را همان گونه که باد آورده بود، باد هم برد.

به گزارش شبکه ایران، در این راستا، خبرهایی با عنوان “تجمع ۵۰ نفره گروه سبز”، “تجمع ۳۰ نفری حامیان میرحسین”، و …، هر از چند گاهی با افرادی که بعضا پای ثابت همه این تجمعات هستند، راهی به میان خبرهای سیاسی رسانه‌ها پیدا می‌کنند.

آنچنان که خبرگزاری فارس گزارش داد، امروز بعدازظهر نیز، ۲۰ نفر از طرفداران موسوی ساعتی در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران تجمع کردند.

این دانشجویان که در دانشکده ادبیات تجمع کرده بودند، پلاکاردهایی با مضمون «زندانی سیاسی آزاد باید گردد» در دست داشتند و شعارهایی با همین مضمون را نیز سر دادند.

این جمع ۲۰ نفره برای لحظاتی از دانشکده ادبیات دانشگاه تهران خارج شدند و در فضای باز مقابل این دانشکده تجمع خود را ادامه دادند اما پس از مواجهه با بی‌توجهی سایر دانشجویان، مجدداً به داخل دانشکده ادبیات بازگشتند و به مانند دیگر تجمعات اخیر به زودی به تجمع خود پایان دادند.

به گزارش رجانیوز، کروبی ابتدا قصد داشت روز چهارشنبه به قم سفر کند اما پس از آنکه مطلع شد جمعی از طلاب قم قصد دارند با حضور در محل عوارضی ورودی این شهر، از ورود وی جلوگیری کنند، زمان برنامه خود را تغییر داد.

براساس این گزارش، کروبی که هدف سفر خود را تسلیت به‌مناسبت درگذشت آیت‌الله قاضی رئیس و مؤسس دانشگاه قم بیان کرده بود، با این تغییر زمان‌بندی شبانه وارد قم می‌شود.

با این حال، جمعی از طلاب پس از آگاهی از حضور وی در قم، به محل اقامت وی مراجعه کرده و مقابل درب آن، دست به اعتراض خاموش می‌زنند.

یکی از طلاب شرکت‌کننده در این تجمع خاموش با تکذیب ادعای حسین کروبی و سایت کروبی مبنی بر سردادن شعار “مرگ بر ضد ولایت فقیه” و “مرگ بر منافق” در مقابل محل اقامت کروبی گفت: طلابی که در این محل حضور یافته بودند، با نصب‌العین قرار دادن بیانات رهبر انقلاب در زمینه دقت در سردادن این شعارها علیه افراد و همچنین به‌دلیل اینکه محل اقامت کروبی در نزدیکی دفتر مقام معظم رهبری در قم قرار دارد و رسانه‌های بیگانه ممکن بود، موج دیگری از دروغ‌سازی و تحریف ماجرا را به این بهانه رقم بزنند، از سردادن هرگونه شعاری خودداری کردند.

وی خاطرنشان کرد: اعتراض خاموش طلاب در نهایت آرامش برگزار شد و این اعتراض در حقیقت، اعتراض به هتک حیثیت نظام اسلامی توسط کروبی با ادعاهای بی‌شرمانه و بدون سندی بود که نمونه این ادعاها در دهه ۶۰ تنها از سوی گروهک منافقین علیه جمهوری اسلامی مطرح شده بود.

گفتنی است حسین کروبی فرزند مهدی کروبی در گفت‌وگو با رادیو فردا ادعا کرده بود: ده‌ها نفر ساعت یک بامداد پنجشنبه، جلوی محل اقامت مهدی کروبی در قم تجمع کرده و شعار مرگ بر ضد ولایت فقیه سر دادند. به آقای کروبی آسیبی نرسیده است.

همچنین سایت خبری حزب اعتماد ملی نیز نوشت: در پی درگذشت آیت‌الله قاضی، نماینده امام در استان لرستان، مهدی کروبی، دبیر کل حزب اعتماد ملی و یکی از نامزدهای معترض به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری، به شهر قم سفر کرده‌ و با آیت‌الله محفوظی نیز دیدار و گفت‌وگویی درباره حوادث پس ‌از انتخابات و مشکلات اقتصادی که مردم با آن‌ها دست‌به گریبان هستند، داشته است.

این سایت نیز ادعا کرده بود: «در ساعت یک بامداد، بیش‌از ۶۰ نفر موتورسوار، جلوی درب محل اقامت آقای کروبی تجمع کرده و شعارهایی نظیر مرگ ‌بر منافق، مرگ ‌بر ضدولایت فقیه دادند. برپایه این گزارش، تجمع‌کنندگان، با دخالت نیروهای انتظامی و امنیتی، مجبور به ترک محل شدند.»